خبری بسیار جالب در مورد روشهای منحرف کردن سیارکها ... !!!

سیارک‌هایی با پهنای بیش از ۵ کیلومتر، همانند سیارکی که دایناسورها را منقرض کرد، هر ۶ میلیون سال یکبار زمین را مورد اصابت قرار می‌دهند٬ در حالی که صخره‌های فضایی کوچک‌تر با پهنایی در حدود ۱۴۰ متر حدودا هر ۵۰۰۰ سال یکبار به زمین برخورد می‌کنند و موجب خسارات قابل توجهی می‌شوند. محققان دانشگاه گلاسکو٬ اسکاتلند٬ به رهبری «ماسیمیلیانو واسیل»(Massimiliano Vasile) نه روش مقابله با این اشیا ، از قبیل انهدام آنها با انفجارات هسته ای، را پیشنهاد کرده‌اند.این تیم این روش‌ها را بر طبق ۳ معیار ارزشیابی و مقایسه کرده‌اند: میزان تغییراتی که هر روش در مدار سیارک ایجاد می‌کند٬ مدت زمان مورد نیاز برای هشدار و مقدار جرم فضاپیما برای انجام این ماموریت.

روش منتخب٬ استفاده از فضاپیماهای حامل آینه بود. فضاپیما به نزدیکی سیارک پرتاب خواهد شد تا نور خورشید را بر نقطه‌ای از سطح آن کانونی کند. در این روش فضاپیماها سطح سیارک را تا دمای ۲۱۰۰ درجه‌ی سانتی گراد گرم می‌کنند تا سطح سیارک تبخیر شود. با تبخیر مواد و خارج شدن آن‌ها از سطح٬ نیروی پیشرانش کوچکی در جهت مخالف ایجاد می‌شود و موجب تغییر مدار سیارک می‌شود.

دانشمندان دریافتند که با تعداد ۱۰ فضاپیما با آینه‌هایی به پهنای ۲۰ متر ٬ می‌توانند سیارکی ۱۵۰ متری را در طول ۶ ماه از مسیر خود منحرف کنند٬ و با ۱۰۰ فضاپیما این مدت به تنها چند روز کاهش می‌یابد. این در صورتی است که فضاپیما‌ها در موقعیتی مناسب قرار گیرند. منحرف کردن سیارکی ۲۰ کیلومتری با کار گروهی ۵۰۰۰ فضاپیمای حامل آینه٬ در حدود ۳ سال و یا بیشتر به طول خواهد انجامید. واسیل تصدیق کرد که تصور پرتاب و کنترل ۵۰۰۰ فضاپیما فراتر از حد تصور است اما وی با یاد آور شدن پرتاب تعداد زیادی ماهواره به منظور ایجاد سیستم موقعیت یاب جهانی(GPS)٬ پرتاب چند ده فضاپیما را در محدوده‌ی توانایی‌های ما دانست.
روش استفاده از آینه‌ها با به کارگیری یک آینه‌ی بسیار بزرگ مستقر بر یک فضاپیما را اولین بار در سال ۱۹۹۳ «جی ملوش»(Jay Melosh) از دانشگاه آریزونا٬ مطرح کرد.

روش دیگری نیز برای منحرف کردن سیارک‌ها پیشنهاد شده است. در این روش فضاپیما به موازات یک سیارک پرواز کرده و با اعمال نیروی گرانش بسیار کم خود به آهستگی سیارک را از مسیر خود خارج می‌کند. روش منفجر کردن سیارک با استفاده از تسلیحات هسته‌ای نیز روشی قابل استفاده است اما به دلیل احتمال تبدیل شدن سیارک به تکه‌های کوچک‌تر که هنوز می‌توانند زمین را مورد اصابت قرار دهند، روشی نامطلوب محسوب می‌شود. محتمل ترین نوع سیارک‌ها که ما با آنها روبرو می شویم در گستره‌ی ۵۰ تا ۱۰۰ متر پهنا دارند. این گونه صخره‌های فضایی نيروي نسبتا کوچکی برای انحراف نیاز دارند. کلارک چپمن (Clark Chapman) از موسسه تحقیقاتی جنوب غربی٬ کلورادو٬ می‌گوید: "مناسب‌ترین روش، روشی است که مطمئن و قابل کنترل باشد." وی افزود:" ممکن است بهترین روش٬ برخورد یک فضاپیما با سیارک باشد تا بیشترین تغییرات مورد نیاز را فراهم آورد٬ سپس با استفاده از گرانش فضاپیماهای دیگر٬ تنظیمات کوچک تر انجام خواهد شد."

روش‌هاي ديگر عبارتند از:

-برخورد فضاپيمايي با سرعت زياد به سيارک براي انحراف آن.

-حفاري سيارک و پرتاب تکه‌هايي از آن به خارج براي منحرف کردن آن.

-وصل کردن وسيله‌اي با نيروي پيشران به سيارک جهت منحرف کردن آن

-رنگ کردن سيارک جهت تغيير ضريب بازتاب آن و ايجاد نبروي تابشي براي منحرف کردن سيارک.

منبع:نيو ساينتيست